Οι τρεις Μοίρες (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος)
Οι τρεις Μοίρες (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος) είναι οι πανάρχαιες θεότητες του αναπόφευκτου πεπρωμένου. Ελέγχουν την αρχή, την εξέλιξη και το τέλος κάθε έμβιου όντος μέσα από την πράξη της υφαντικής.
Οι Τρεις Μοίρες Αναλυτικά
Κλωθώ (Η Υφάντρα – Το Παρόν / Η Αρχή):
Όνομα: Προέρχεται από το ρήμα κλώθω (γνέθω με τη ρόκα).
Ρόλος: Είναι η νεότερη από τις τρεις.
Στέκεται στην αρχή της ζωής και κρατά την ηλακάτη (ρόκα) και το αδράχτι. Κλώθει από το μηδέν το νήμα της ύπαρξης κάθε ανθρώπου τη στιγμή ακριβώς που εκείνος παίρνει την πρώτη του αναπνοή.
Σύμβολο: Το αδράχτι και η ρόκα με το μαλλί ή το λινάρι.
Λάχεσις (Η Μοιράστρα – Το Παρελθόν / Η Πορεία):
Όνομα: Προέρχεται από το ρήμα λαγχάνω (παίρνω με κλήρο, μου τυχαίνει).
Ρόλος: Είναι η μεσαία αδελφή.
Μετράει το μήκος του νήματος με έναν κανόνα (πήχη) και μοιράζει τα συμβάντα, τις δοκιμασίες, τις χαρές και τα βάσανα που θα συναντήσει ο άνθρωπος.
Καθορίζει πόσο μακρύς ή σύντομος θα είναι ο βίος.
Σύμβολο: Ο κλήρος, ο κανόνας μέτρησης και οι πάπυροι/πινακίδες όπου είναι καταγεγραμμένα τα πεπρωμένα.
Άτροπος (Η Αμετάκλητη – Το Μέλλον / Το Τέλος):
Όνομα: Σημαίνει εκείνη που δεν στρέφεται, που δεν αλλάζει γνώμη (α- στερητικό + τροπή).
Ρόλος: Είναι η γηραιότερη, η πιο μικρόσωμη αλλά και η πιο αδυσώπητη.
Όταν συμπληρωθεί το μήκος που όρισε η Λάχεσις, η Άτροπος παρεμβαίνει και κόβει απότομα το νήμα, στέλνοντας την ψυχή στον Κάτω Κόσμο.
Η απόφασή της είναι τελεσίδικη.
Σύμβολο: Το ψαλίδι (ή σιδερένιο κοπίδι) και η ζυγαριά.
Γιατί Φορούν και οι Τρεις Μαύρα
Στην αρχαία παράδοση και τέχνη, οι Μοίρες περιγράφονται συχνά ντυμένες με μαύρα ενδύματα για συγκεκριμένους βαθύτατους συμβολισμούς:
Καταγωγή από τη Νύχτα: Κατά τον Ησίοδο στη Θεογονία, οι Μοίρες είναι κόρες της Νύχτας (Νυξ), γεννημένες χωρίς πατέρα, πριν ακόμα υπάρξει το φως του Ολύμπου.
Το μαύρο πέπλο είναι η κληρονομιά της σκοτεινής, πρωταρχικής τους μάνας.
Το Άγνωστο και το Ανεξερεύνητο: Το μαύρο χρώμα συμβολίζει το απόλυτο μυστήριο της ανθρώπινης μοίρας.
Κανένας θνητός δεν μπορεί να «δει» τι του επιφυλάσσει το μέλλον· το πεπρωμένο παραμένει σκοτεινό και αθέατο μέχρι να εκπληρωθεί.
Η Αναπόδραστη Σύνδεση με τον Θάνατο: Ακόμα και η Κλωθώ, που γνέθει την αρχή, κλώθει ουσιαστικά ένα νήμα που αναγκαστικά θα τελειώσει.
Το μαύρο εκφράζει το πένθος και την οριστική κατάληξη κάθε θνητού πλάσματος, υπενθυμίζοντας ότι ο θάνατος συνυφαίνεται με τη ζωή από την πρώτη της στιγμή.
Το Αμετάκλητο του Νόμου: Το μαύρο είναι το χρώμα της αυστηρότητας και της αδυσώπητης κρίσης.
Οι Μοίρες δεν συγκινούνται από θρήνους, δεν δωροδοκούνται και δεν λυγίζουν μπροστά σε ικεσίες—
ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΡΑΤΑΚH (valentina) ΣΧΕΔΙΑΣΤΡIΑ ΔΗΜΗΟΥΡΓΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ
Σχόλια