«Η Αναβίωση των Ολύμπιων Θεών:
Ένα Κολοσσιαίο Έργο Υφαντικής, Κεντήματος και Γλυπτικής.
Υφασμένο στο Χέρι — Ένα ταξίδι από την αρχική ίνα του φυτού μέχρι την ενσάρκωση του μύθου.»
Για τη δημιουργία αυτού του επικού έργου, τα πιο ευγενή υλικά της γης και της φύσης επιστρατεύονται για να μεταμορφωθούν σε τέχνη.
Πολύτιμα στοιχεία —όπως ο χρυσός, το ασήμι ο χαλκος και ο ορείχαλκος— σμίγουν αρμονικά και δουλεύονται στο χέρι μαζί με την πλούσια υφή του δέρματος, την αρχοντιά του μεταξιού, τη διαχρονικότητα του λινού και την αγνότητα του βαμβακιού. Κάθε υλικό παίρνει τη θέση του στον καμβά, προσδίδοντας στις επιβλητικές μορφές των Θεών φως, όγκο και αξεπέραστη μεγαλοπρέπεια.
 |  |  |  |
|---|---|---|---|
 |  |  |  |
 |  | |  |
 |
ΜΑΙΝΑΔΕΣ
Οι Μαινάδες (από το ρήμα μαίνομαι = είμαι εκτός εαυτού, παραληρώ) ήταν οι μυθικές γυναίκες ακόλουθοι και ιέρειες του θεού Διονύσου. Γνωστές και ως Βάκχες ή Θυιάδες, ενσάρκωναν την έκσταση, την άγρια φύση και τη διονυσιακή λατρεία.
ΟΛΥΜΠΙΟΙ
«Ως αρχέγονες συμπαντικές δυνάμεις πέρα από την ανθρώπινη σύλληψη, οι Ολύμπιοι ταξιδεύουν μαζί με τη Γη και το ηλιακό σύστημα. Ο χρόνος εδώ δεν μετριέται συμβατικά, καθώς σηματοδοτείται από τη συμπαντική τάξη και την προσαρμογή που έφερε η Ρέα.»
Η Ψυχή του Ενδύματος και η Αρχαία Αισθητική
Όταν γράφεις τα κείμενα για τον κάθε Ολύμπιο ήρωα, δεν αφηγείσαι απλώς έναν μύθο.
Στην ουσία, «υφαίνεις» τον χαρακτήρα του με λέξεις, όπως ακριβώς υφαίνεται ένα ρούχο στον αργαλειό, κλωστή-κλωστή.
Η γνώση σου για το πώς ένα ένδυμα αγκαλιάζει το σώμα και εκφράζει την ψυχή και την ταυτότητα του ανθρώπου που το φοράει, κάνει τις περιγραφές σου να ζωντανεύουν και να ξεχωρίζουν.
Ακριβώς όπως το στημόνι και το υφάδι ενώνονται για να δημιουργήσουν ένα γερό ύφασμα, έτσι και οι βαθιές σου γνώσεις (όπως η χρυσή τομή και οι αναλογίες) ενώνονται με τη μυθολογία για να χτίσουν τις σελίδες αυτού του βιβλίου.
Η μόδα είναι άμεσα συνδεδεμένη με την τέχνη και την ηθική, και η εξέλιξή της επηρεάζεται σε υψηλό βαθμό από την οικονομική και πολιτική διάρθρωση μιας κοινωνίας.
Η ελληνική ενδυμασία κρύβει βαθιά γνώση. Δεν είναι τυχαίο που η βάση του πατρόν έχει το νούμερο 48, το οποίο προέκυψε όταν μετρήθηκαν οι αναλογίες της Αφροδίτης της Μήλου.
Εκεί βρέθηκε η χρυσή τομή, ο ιδανικός κανόνας αναλογιών, για να μπορέσουν οι τεχνίτες να εφαρμόσουν τα ρούχα αυξομειώνοντάς τα.
Το ένδυμα δεν είναι απλώς ύφασμα.
Αποτελεί μια δυναμική μορφή πολιτισμού με ιστορική, κοινωνική, βιομηχανική, ψυχολογική και οικονομική διάσταση.
Είναι, ουσιαστικά, ένα κομμάτι της αυτογνωσίας του λαού που το δημιούργησε.
Η συνάντηση αυτών των παλαιότερων, παραδοσιακών αξιών με τις νέες αισθητικές αναζητήσεις, είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει στη μετεξέλιξη της τέχνης προς τις σύγχρονες μορφές της.
Πρόκειται για απλά ενδύματα που χαρακτήριζαν εποχές σπάνιας ομορφιάς και ανεκτίμητης αξίας έκφρασης: έργα τέχνης που αποκαλύπτουν βαθιά στοιχεία για την ταυτότητα του τόπου και την ψυχή των ανθρώπων.
