Ο ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ

Αυτή η εικόνα δείχνει το μαρμάρινο κεφάλι του Απόλλωνα από το δυτικό αέτωμα του Ναού του Δία στην Ολυμπία.

Χρονολογείται γύρω στο 460 π.Χ. και αποτελεί χαρακτηριστικό έργο του «αυστηρού ρυθμού» της πρώιμης κλασικής περιόδου.

Στο δυτικό αέτωμα, ο θεός απεικονίζεται να δεσπόζει επιβλητικός και να επιβλέπει την έκβαση της μάχης ανάμεσα στους Κενταύρους και τους Λαπίθες.

Σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.

Ο Θεός του Φωτός και της Αρμονίας

Ο Απόλλωνας είναι ο γιος του Δία και της Λητούς, δίδυμος αδελφός της θεάς Άρτεμης. Γεννήθηκε στο άγονο, πλωτό νησί της Δήλου, το οποίο σύμφωνα με τον μύθο ρίζωσε σταθερά στον βυθό μόλις πάτησε το πόδι του ο νεογέννητος θεός, λούζοντας ολόκληρο τον τόπο σε ένα εκτυφλωτικό, χρυσό φως.

Είναι η προσωποποίηση της πνευματικής καθαρότητας, της τάξης, του ήλιου, της λογικής και της απόλυτης αρμονίας.

Η Μουσική, η Ποίηση και οι Μούσες

Ως αρχηγός των Μουσών, γνωστός με το προσωνύμιο «Μουσηγέτης»,

ο Απόλλωνας κυβερνά όλες τις καλές τέχνες.

Στα χέρια του κρατά την επτάχορδη χρυσή λύρα, δώρο του θεού Ερμή, με την οποία μαγεύει τους αθάνατους στον Όλυμπο και γαληνεύει τα άγρια θηρία της γης.

Ο ήχος της λύρας του συμβολίζει το μέτρο και την ισορροπία που πρέπει να διέπει τη ζωή των ανθρώπων.

Το Μαντείο των Δελφών και η Προφητεία

Σε νεαρή ακόμη ηλικία, οπλισμένος με το αργυρό του τόξο και τα αλάνθαστα βέλη που του χάρισε ο Ήφαιστος, κατέβηκε στις πλαγιές του Παρνασσού. Εκεί εξόντωσε τον φοβερό δράκο Πύθωνα, ένα τέρας που λυμαινόταν την περιοχή και κρατούσε δέσμιο το αρχαίο ιερό.

Στη θέση εκείνη ίδρυσε το ξακουστό Μαντείο των Δελφών, τον «ομφαλό της γης», όπου μέσω της ιέρειας Πυθίας φανέρωνε στους θνητούς τις βουλές του Δία, καθοδηγώντας πόλεις, βασιλιάδες και στρατηγούς.

Ο Θεός της Ίασης και του Ήλιου

Η δύναμή του εκτείνεται και στη θεραπεία.

Είναι ο προστάτης της ιατρικής τέχνης και πατέρας του Ασκληπιού, του μεγαλύτερου θεραπευτή της αρχαιότητας.

Μπορούσε να χαρίσει την υγεία και να καθαρίσει τους ανθρώπους από κάθε μίασμα, αλλά όταν οι θνητοί έδειχναν ασέβεια, έστελνε με τα βέλη του επιδημίες και συμφορές.

Στην τέχνη παριστάνεται ως ο ιδανικός νέος: αγέραστος, ψηλός, με χρυσά μαλλιά δεμένα πίσω, στεφανωμένος με κλαδιά της ιερής δάφνης.

Η Νύμφη των Δασών και το Ιερό Δέντρο

Η Δάφνη ήταν μια πανέμορφη νύμφη των ποταμών και των δασών, κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού στη Θεσσαλία.

Αγαπούσε την απόλυτη ελευθερία της φύσης, περνούσε τις μέρες της τρέχοντας στα πυκνά δάση και κυνηγώντας, έχοντας ορκιστεί να παραμείνει για πάντα αγνή και αδέσμευτη, αφιερωμένη στον δικό της μοναχικό τρόπο ζωής.

Το Πείσμα του Έρωτα και η Καταδίωξη

Όλα ξεκίνησαν όταν ο Απόλλωνας, περήφανος για τη νίκη του απέναντι στον φοβερό δράκο Πύθωνα, χλεύασε τον μικρό φτερωτό θεό Έρωτα για τη δύναμη του τόξου του.

Για να τον τιμωρήσει, ο Έρωτας σημάδεψε με δύο διαφορετικά βέλη.

Με το χρυσό βέλος της άσβεστης επιθυμίας χτύπησε την καρδιά του Απόλλωνα, ενώ με το μολυβένιο βέλος της απόλυτης αποστροφής και άρνησης χτύπησε τη Δάφνη.

Μόλις ο θεός του φωτός την αντίκρισε, ένιωσε ένα ακαταμάχητο πάθος και άρχισε να την καταδιώκει μέσα στις κοιλάδες και τα φαράγγια.

Η κόρη έτρεχε απεγνωσμένα για να γλιτώσει, αγνοώντας τα τρυφερά λόγια και τις ικεσίες του θεού που της ζητούσε να σταματήσει.

Η Μεταμόρφωση στις Όχθες του Πηνειού

Οι δυνάμεις της άρχισαν να την εγκαταλείπουν καθώς ο Απόλλωνας πλησίαζε επικίνδυνα, τόσο κοντά που η ανάσα του άγγιζε σχεδόν τον λαιμό της.

Φτάνοντας στις όχθες του ποταμού, η Δάφνη κοίταξε τα νερά και φώναξε με όση δύναμη της είχε απομείνει προς τον πατέρα της, ικετεύοντάς τον να καταστρέψει τη μορφή της για να σώσει την τιμή της.

Το αίτημά της εισακούστηκε αμέσως.

Τα πόδια της βάραιναν και ρίζωσαν βαθιά μέσα στη γη.

Το λεπτό σώμα της καλύφθηκε από τραχύ φλοιό δέντρου, τα χέρια της μεταμορφώθηκαν σε μακριά κλαδιά και τα πυκνά μαλλιά της έγιναν καταπράσινα, λαμπερά φύλλα.

Το Αιώνιο Σύμβολο της Δόξας

Όταν ο Απόλλωνας έφτασε, ήταν πια αργά.

Αγκάλιασε τον κορμό και ένιωσε την καρδιά της να χτυπά ακόμη κάτω από τον φλοιό.

Συντετριμμένος από τον πόνο, της ορκίστηκε πως αφού δεν μπόρεσε να την κάνει γυναίκα του, θα την είχε για πάντα ως το δικό του ιερό φυτό.

Έκοψε μερικά κλαδιά, έπλεξε ένα στεφάνι για τα μαλλιά του και αποφάσισε ότι τα φύλλα της δάφνης δεν θα μαραίνονταν ποτέ, αλλά θα στόλιζαν αιώνια τις λύρες των ποιητών και τα κεφάλια των νικητών και των ηρώων.

ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΡΑΤΑΚH (valentina) ΣΧΕΔΙΑΣΤΡIΑ ΔΗΜΗΟΥΡΓΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ