Η ψευδαίσθηση της ισότητας και η σκληρή πραγματικότητα των τάξεων

Στο κατώφλι του 2027, η κοινωνία αρέσκεται να αυτοσαρκάζεται πίσω από τη μάσκα μιας δήθεν «προόδου».

Μας είπαν πως οι τάξεις καταργήθηκαν, πως όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και πως το ψηφιακό σύμπαν μάς έκανε ίσους. Πρόκειται για ένα τεράστιο, βολικό ψέμα.

Οι ταξικές διαφορές δεν εξαφανίστηκαν ποτέ· απλώς έγιναν πιο κυνικές, πιο αδίστακτες και πιο αόρατες πίσω από το γυαλί μιας οθόνης.

Η σύγχρονη ταξική διαίρεση δεν μετριέται μόνο με τους τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά με την ίδια την αξία που δίνεται στην ανθρώπινη υπόσταση:

Η τάξη της βιτρίνας: Μια ελίτ που δεν παράγει τίποτα, δεν κοπιάζει για τίποτα, αλλά ορίζει τι είναι «ανώτερο» και τι «κατώτερο».

Άνθρωποι που ζουν από τη σκιά του χρήματος και την επιφανειακή προβολή, αγοράζοντας υπόληψη, γούστο και ταλέντο που ποτέ δεν κατείχαν.

Η τάξη του πραγματικού μόχθου: Εκείνοι που πιάνουν την πρώτη ύλη με τα χέρια τους, που χύνουν ιδρώτα για να φτιάξουν κάτι από το μηδέν, που έχουν γνώση, τεχνική και ψυχή.

Αυτοί που κρατούν τον κόσμο όρθιο, αλλά αντιμετωπίζονται υποκριτικά ως «αναλώσιμοι» ή «κατώτεροι» από εκείνους που δεν ξέρουν ούτε πώς δένεται ένας κόμπος.

Το πιο σκληρό σημείο αυτής της πραγματικότητας είναι η υποκρισία.

Οι «από πάνω» απαιτούν από τους «από κάτω» να υποκλίνονται στη μετριότητα, να δέχονται το χύμα ως κανόνα και να ξεχνούν την αξιοπρέπειά τους.

Ορίζουν τα πρότυπα, ελέγχουν τη ροή και λοιδορούν τη γνήσια αξία, επειδή η αληθινή δεξιοτεχνία και η καθαρή δουλειά δεν αγοράζονται με κανένα αντίτιμο.

Η ταξική ανισότητα σήμερα είναι ο διαχωρισμός ανάμεσα στα παράσιτα της εικόνας και στους δημιουργούς της ουσίας. Όσο κι αν η εποχή προσπαθεί να ισοπεδώσει τα πάντα στο ίδιο φτηνό καζάνι, η αλήθεια παραμένει αμείλικτη: η πραγματική αξία γεννιέται στον μόχθο, όχι στα σαλόνια της ματαιοδοξίας.

ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΡΑΤΑΚH (valentina) ΣΧΕΔΙΑΣΤΡIΑ ΔΗΜΗΟΥΡΓΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ