Η Σιωπή που Σκοτώνει: Η Κόλαση Πίσω από τις Κλειστές Πόρτες

Ας αφήσουμε στην άκρη τις ωραιοποιήσεις και τα διπλωματικά λόγια. Πίσω από τους καθαρούς τοίχους της διπλανής πόρτας, πίσω από τα χαμόγελα στις οικογενειακές φωτογραφίες και τις "καλημέρες" στη γειτονιά, κρύβεται πολλές φορές ένα απόλυτο σφαγείο ψυχών. Εκεί όπου δεν φτάνει το φως του ήλιου, γυναίκες και παιδιά ζουν έναν εφιάλτη που έχει ονοματεπώνυμο. Τα τέρατα δεν ζουν στα παραμύθια. Ζουν στα σπίτια μας, κρατούν τα κλειδιά της εξώπορτας και απαιτούν να λέγονται "σύζυγοι" και "πατέρες".

Το Σφαγείο της Γυναικείας Αξιοπρέπειας

Η κακοποίηση μιας γυναίκας δεν ξεκινάει πάντα με μια γροθιά. Ξεκινάει με τον έλεγχο, την απομόνωση, τον εξευτελισμό. Είναι το συστηματικό και μεθοδικό σπάσιμο της ψυχολογίας της, μέχρι να πιστέψει πως είναι ένα τίποτα. Πως δεν αξίζει τίποτα καλύτερο.

Όταν έρχεται το ξύλο, οι μώλωπες στο κορμί είναι απλώς η εξωτερική αποτύπωση μιας ψυχής που έχει ήδη κατακρεουργηθεί. Είναι οι γυναίκες που μακιγιάρουν τα σημάδια τους για να πάνε στη δουλειά, που δικαιολογούν το τέρας από φόβο, που ζουν με τον τρόμο του ήχου από το κλειδί στην πόρτα κάθε απόγευμα. Αυτό δεν είναι "οικογενειακό πρόβλημα". Είναι βασανιστήριο. Είναι ομηρία. Και όποιος τολμά να πει "γιατί δεν έφευγε;", είναι απλώς ένας ηλίθιος που δεν έχει νιώσει ποτέ τον απόλυτο τρόμο να παραλύει κάθε κύτταρο του κορμιού του.

Το Απόλυτο Έγκλημα: Η Δολοφονία της Παιδικής Αθωότητας

Και μετά, περνάμε στο πιο σκοτεινό κεφάλαιο αυτής της κόλασης: τα παιδιά. Τα παιδιά δεν είναι απλώς θεατές σε αυτό το θέατρο του παραλόγου. Είναι τα μεγαλύτερα θύματα, ακόμα κι αν δεν σηκωθεί χέρι πάνω τους – αν και τις περισσότερες φορές σηκώνεται.

Ένα παιδί που μεγαλώνει βλέποντας τη μητέρα του να ξυλοκοπείται, ή που δέχεται το ίδιο τη βία ενός αρρωστημένου ενήλικα, δηλητηριάζεται μέχρι το μεδούλι. Η αγάπη, που θα έπρεπε να είναι το καταφύγιό του, μετατρέπεται σε συνώνυμο του πόνου και του τρόμου. Αυτά τα παιδιά μαθαίνουν να αναπνέουν αθόρυβα, να κρύβονται στις σκιές του ίδιου τους του σπιτιού, να ζαρώνουν στο άκουσμα μιας δυνατής φωνής. Είναι ένα έγκλημα διαρκείας. Είναι η εν ψυχρώ δολοφονία της αθωότητάς τους, κομμάτι-κομμάτι, μέρα με τη μέρα. Και αυτό το τραύμα, αυτή η μαύρη τρύπα που ανοίγει μέσα τους, δεν κλείνει με "συγγνώμες" και χάδια της επόμενης μέρας.

Η Κοινωνία των Κωφών και των Τυφλών

Όμως, το τέρας δεν δρα μόνο του. Έχει τον μεγαλύτερο συνεργό: την κοινωνία μας. Τους γείτονες που ακούνε τα ουρλιαχτά και τα κλάματα, αλλά δυναμώνουν την τηλεόραση γιατί "δεν θέλουν να μπλέξουν". Τις αρχές που αντιμετωπίζουν τα θύματα με δυσπιστία και γραφειοκρατική απάθεια. Το σύστημα που αφήνει τον θύτη ελεύθερο να επιστρέψει στο σπίτι και να ολοκληρώσει το έργο του.

Η σιωπή μας δεν είναι ουδετερότητα. Η σιωπή μας είναι συνενοχή. Κάθε φορά που γυρίζουμε το κεφάλι από την άλλη πλευρά, οπλίζουμε το χέρι αυτού που χτυπάει.

Το Τέλος της Ανοχής

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Καμία κακιά στιγμή. Κανένας θυμός και κανένα αλκοόλ δεν δικαιολογεί το χέρι που σηκώνεται πάνω σε μια γυναίκα και ένα παιδί. Είναι καιρός να ξεριζώσουμε τη σήψη. Είναι καιρός να φτιάξουμε ένα σύστημα που θα προστατεύει αμείλικτα τα θύματα και θα τσακίζει αυτούς που νομίζουν ότι το σπίτι τους είναι το προσωπικό τους βασίλειο τρόμου.

Κινούμενα Σάβανα και Ιερά Δεσμά: Οι Γυναίκες στο Βωμό των Δογμάτων

Αν η ενδοοικογενειακή βία είναι η κόλαση της διπλανής πόρτας, υπάρχει μια άλλη κόλαση, πολύ πιο ανοιχτή, πολύ πιο παγκόσμια και ανατριχιαστικά θεσμοθετημένη. Είναι η κόλαση που έχει την υπογραφή των θρησκειών και των παραδόσεων. Είναι το μαρτύριο εκατομμυρίων γυναικών σε ολόκληρο τον πλανήτη, των οποίων η ύπαρξη διαγράφεται συστηματικά στο όνομα του θεού, της "τιμής" και της υποταγής.

Η Διαγραφή της Ύπαρξης: Η Μπούρκα ως Φυλακή

Το ύφασμα, από την πρώτη κλωστή του φυτού μέχρι την τελική του εφαρμογή στο σώμα, εφευρέθηκε για να προστατεύει, να ζεσταίνει και να αναδεικνύει την ανθρώπινη μορφή. Όταν όμως αυτό το ύφασμα μετατρέπεται σε μπούρκα, χιτζάμπ ή νικάμπ υπό την απειλή βίας, παύει να είναι ένδυμα. Γίνεται ένα φορητό κελί. Γίνεται ένα σάβανο για ζωντανούς ανθρώπους.

Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από τη δειλή δικαιολογία της "πολιτισμικής διαφοράς". Η επιβεβλημένη κάλυψη δεν είναι κουλτούρα, είναι ακρωτηριασμός της ταυτότητας. Είναι το απόλυτο, κυνικό μήνυμα προς τη γυναίκα: «Το πρόσωπό σου, το σώμα σου, η φωνή σου, η ίδια σου η ύπαρξη είναι πρόκληση. Πρέπει να θαφτείς κάτω από μέτρα υφάσματος για να μην σκανδαλίσεις, για να μην υπάρχεις». Μετατρέπουν τις γυναίκες σε σκιές, σε κινούμενα φαντάσματα χωρίς όνομα, χωρίς χαρακτηριστικά, στερημένες ακόμα και από το δικαίωμα να νιώσουν τον ήλιο στο δέρμα τους. Και όποια τολμήσει να κόψει αυτές τις κλωστές που την πνίγουν, πληρώνει με το αίμα της.

Τα Θύματα των Ιερών Δογμάτων

Η μπούρκα είναι απλώς το πιο ορατό σύμβολο. Κάτω από την επιφάνεια, σχεδόν κάθε μεγάλη οργανωμένη θρησκεία, ανά τους αιώνες, έχει χτίσει τα θεμέλιά της πάνω στην υποδούλωση της γυναίκας. Τα ιερά κείμενα γράφτηκαν από άντρες, για άντρες, με σκοπό να ελέγξουν το μόνο πράγμα που φοβούνται: τη γυναικεία φύση και την αναπαραγωτική της δύναμη.

Στο όνομα των θρησκειών, οι γυναίκες χαρακτηρίστηκαν "ακάθαρτες". Στο όνομα των δογμάτων, στερήθηκαν το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την ιδιοκτησία, την ίδια τους τη σεξουαλικότητα μέσω βάρβαρων πρακτικών όπως ο ακρωτηριασμός. Στο όνομα του "θελήματος του Θεού", παντρεύονται από την παιδική τους ηλικία με άντρες που θα μπορούσαν να είναι παππούδες τους, μετατρεπόμενες σε μηχανές αναπαραγωγής και δούλες.

Η Υποκρισία της Ανοχής

Και ποια είναι η αντίδραση του λεγόμενου "πολιτισμένου" κόσμου; Μια ένοχη, συνένοχη σιωπή. Στο βωμό της διπλωματίας, του πετρελαίου και της στρεβλής "ανοχής", ο δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια. Επιτρέπουμε να βαφτίζεται "θρησκευτική ελευθερία" ο απόλυτος σκοταδισμός. Όμως, καμία παράδοση δεν νομιμοποιεί τη σκλαβιά. Κανένα ιερό βιβλίο δεν μπορεί να λειτουργεί ως ποινικός κώδικας που καταδικάζει τον μισό πληθυσμό της γης σε ισόβια αφάνεια.

ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΡΑΤΑΚH (valentina) ΣΧΕΔΙΑΣΤΡIΑ ΔΗΜΗΟΥΡΓΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ