Η εποχή της ισοπέδωσης: Όταν η ουσία χάνεται στη βιτρίνα

Φτάνοντας στο κατώφλι του 2027, με την τεχνολογία να καλπάζει και την πληροφόρηση να ρέει ασταμάτητα, θα περίμενε κανείς πως η ανθρώπινη κρίση θα είχε ωριμάσει.

Αντίθετα, παρατηρείται ένα παράδοξο φαινόμενο: μια γενικευμένη ισοπέδωση, όπου τα πάντα τσουβαλιάζονται, απλοποιούνται και κρίνονται επιφανειακά.

Η έννοια του «κουτιού» —του στενού, περιορισμένου τρόπου σκέψης— παραμένει ζωντανή, απλώς έχει αλλάξει περιτύλιγμα.

Όταν η συζήτηση στρέφεται στις γυναίκες δημιουργούς και καλλιτέχνιδες, η ευκολία με την οποία απαξιώνεται το έργο τους ως «κατώτερου επιπέδου» αποκαλύπτει ακριβώς αυτή την παθογένεια.

Αντί να εξετάζεται η αληθινή δεξιοτεχνία, η τεχνική, ο κόπος, η γνώση του υλικού ή το βάθος της δημιουργίας, η σύγχρονη κουλτούρα συχνά εστιάζει στην εικόνα, στο κουτσομπολιό, στην προβολή και στο εφήμερο κέρδος.

Η πραγματική δημιουργία —από τη σύλληψη μιας ιδέας και την επεξεργασία της πρώτης ύλης μέχρι την τελική εφαρμογή— απαιτεί πειθαρχία, χρόνο και όραμα.

Όταν όλα γίνονται «χύμα» και η ποσότητα αντικαθιστά την ποιότητα, ο αυθεντικός δημιουργός μοιάζει να ασφυκτιά μέσα σε έναν θόρυβο όπου όλοι έχουν γνώμη αλλά λίγοι κατέχουν τη γνώση.

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη από εύκολες ταμπέλες ούτε από απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Χρειάζεται μάτια που ξέρουν να κοιτάζουν πίσω από τη βιτρίνα, μυαλά έξω από τα στενά κουτιά και ανθρώπους που αναγνωρίζουν την αξία της ουσίας απέναντι στο ψεύτικο και το πρόχειρο.

ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΡΑΤΑΚH (valentina) ΣΧΕΔΙΑΣΤΡIΑ ΔΗΜΗΟΥΡΓΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ