ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ

Το Χρονικό μιας Προαναγγελθείσας Σιωπής: Όταν η Πατριαρχία Οπλίζει το Χέρι

Τρεις πυροβολισμοί. Όχι στον αέρα, όχι σε πεδίο μάχης, αλλά στο σώμα μιας γυναίκας. Τρεις σφαίρες που δεν τρύπησαν απλώς μια σάρκα, αλλά ξερίζωσαν για άλλη μια φορά την ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε μια κοινωνία πολιτισμένη.

Η γυναικοκτονία δεν είναι «έγκλημα πάθους». Δεν είναι «κακιά στιγμή», ούτε η θολή κρίση ενός «απελπισμένου άνδρα». Είναι η απόλυτη, σαδιστική εκδήλωση εξουσίας και ιδιοκτησίας.

Είναι η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση πως μια γυναίκα δεν είναι αυθύπαρκτη οντότητα με δικαίωμα στην επιλογή, στη φυγή, στην ίδια της τη ζωή, αλλά ένα κτήμα που αν τολμήσει να ξεφύγει από την κυριαρχία του αφέντη του, πρέπει να αφανιστεί.

Στην Ελλάδα των τελευταίων ετών, αυτή η βαρβαρότητα έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί εξαίρεση· έχει μετατραπεί σε μια καθημερινή, εφιαλτική ρουτίνα.

Τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμούς καταιγιστικούς, γεμίζοντας τα δελτία ειδήσεων με ονόματα, πρόσωπα και χαμένες ζωές που αντιμετωπίζονται συχνά σαν απλά στατιστικά νούμερα.

• Η ιδιοκτησιακή λογική: «Ή δική μου ή κανενός». Μια φράση που δεν κρύβει έρωτα, αλλά δολοφονικό ναρκισσισμό και απόλυτη υποτίμηση της ανθρώπινης υπόστασης.

• Η κλιμάκωση της ελληνικής πραγματικότητας: Μια ατελείωτη αλυσίδα δολοφονιών που αποδεικνύει πως η έμφυλη βία στη χώρα δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά βαθιά ριζωμένη παθογένεια.

• Η συλλογική συνενοχή: Γείτονες που «άκουγαν φωνές αλλά δεν ανακατεύονταν», θεσμοί που υποτιμούν τον κίνδυνο και καταγγελίες που μένουν στα συρτάρια περιμένοντας το μοιραίο.

• Η δολοφονία του θύματος μετά θάνατον: Τα γνωστά ψιθυρίσματα που ψάχνουν να βρουν «τι έκανε κι αυτή και τον προκάλεσε», μετατρέποντας τον θύτη σε θύμα των συναισθημάτων του.

• 
  

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά τρέλας. Πρόκειται για μια συνεχή, υποδόρια γενοκτονία της γυναικείας αυτοδιάθεσης.

Το χέρι που κρατάει το όπλο δεν γεννιέται τέρας· διαμορφώνεται μέσα σε μια κουλτούρα που δικαιολογεί τον έλεγχο, την υποτίμηση, τη χειραγώγηση και τη βία ως μορφές «ανδρισμού».

Όσο η κοινωνία συνηθίζει τη φρίκη, όσο οι ποινές μένουν στα χαρτιά και όσο η λέξη «γυναικοκτονία» αντιμετωπίζεται από κάποιους ως περιττός νεολογισμός, το αίμα θα συνεχίσει να λερώνει τα πεζοδρόμια.

Δεν υπάρχει χώρος για ουδετερότητα, ούτε για στρογγυλεμένα λόγια. Απέναντι στη βαρβαρότητα, η μόνη απάντηση είναι η ασυμβίβαστη ρήξη με κάθε μορφή έμφυλης κυριαρχίας, πριν η επόμενη είδηση γίνει απλώς άλλη μια καταγραφή στη μακάβρια λίστα της χώρας.

ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΡΑΤΑΚH (valentina) ΣΧΕΔΙΑΣΤΡIΑ ΔΗΜΗΟΥΡΓΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ